De tracklist:

01. Ares
02. Mercury
03. Halo
04. Biko
05. Trojan Horse
06. Signs
07. One Month Off
08. Zephyrus
09. Better Than Heaven
10. Ion Square

Alvast benieuwd hoe die gaat klinken. ‘Mercury’ kennen we ondertussen al uit een vorige post.

• Heather Nova, Saybia, Novastar, Elbow, Mercury Rev: allemaal in de Ancienne Belgique
• Leonard Cohen, Sigur Ros, dEUS: Vorst Nationaal
• Clint Mansell, Luka Bloom, MGMT: Vooruit

En misschien zien we de Foo Fighters ook nog wel eens in België, maar dat zijn op dit ogenblik alleen nog maar wilde geruchten.

Een mooi lijstje toch al voor mensen die niet weten hoe ze hun avonden kunnen vullen (en veel geld hebben).

Groepen die voor mij zeker nog aan dit lijstje mogen toegevoegd worden:

• Editors: ze blijven overal verbazen en zijn volop bezig met nieuwe nummers
• The Verve: stonden al op een aantal festivals, en hun nieuw album Forth is zeker niet slecht
• Manic Street Preachers: waarom niet?

Dankzij de streaming van Belgacom en Skynet kon ik ook het optreden niet zien. Ze weten daar blijkbaar niet dat er ook mensen zijn die een Apple computer gebruiken, en voor hen wil de streaming maar niet werken.

Geen flauw idee dus wat de Preachers verkondigt hebben in Kiewit. Op dit moment is er nog maar 53 seconden aan beeldmateriaal terug te vinden van het optreden. Niet echt veel om op af te gaan. Dan maar wachten op de TMF Festival Report. Of op de langslapers die hun clips nog moeten uploaden.

En vooral: hopen dat de Manic Street Preachers de Lokerse Feesten editie 2009 zullen aandoen. Dat zou veel goed maken.

Ondertussen heb ik dan wel weer tijd gevonden om mijn website te updaten. Je kan er nu foto’s terugvinden van Cactus Festival 2008 en de Lokerse Feesten 2008.

The National heeft dat wat ik altijd zoek in een live-optreden: meerwaarde en passie. De zanger van The National maakt geregeld wat tijd vrij om een praatje met het publiek te maken, en slaagt er schitterend in om je thuis te laten voelen. In de grootste zaal, heb je toch nog steeds het gevoel dat ze muziek speciaal voor jou spelen.

Hun lichtshow, daar mag nog aan gewerkt worden, want soms is het wel héél donker op het podium. En ook het mengpaneel staat soms nog een tikkeltje fout afgesteld, maar daar kijk je toch zo over bij muziek als The National? Ik vergeef het hen alleszins en vind het nog leuker om een groep te zien groeien. Misschien zijn al die kinderziektes net dat, wat hun live-performance zo aangenaam maakt? Misschien verdwijnt de meerwaarde wel naarmate ze uitgroeien tot een grote band. Ik hoop alleszins van niet.

The National – Fake Empire (live @ Letterman) 

Foto’s van hun optreden in de Ancienne Belgique, vind je op mijn site.

Elbow stond een paar maand geleden nog in het Koninklijk Circus en binnenkort komen ze dus op Pukkelpop. Het is ook weer een beetje alternatief voor op een groot festival zoals Pukkelpop, maar dat hindert de pret natuurlijk niet. Ik vind zelf dat het nogal in de lijn van Sigur Ros ligt, maar dat ligt misschien aan het feit omdat ik maar een beperkt repertoire van Elbow ken. Misschien zit ik er wel compleet naast. Maar alleszins vind ik het de moeite om er naar te gaan luisteren.

Uit hun eerst ‘Cast of thousands’ komt dit “Switching Off” nummer. Schitterend rustig en ingetogen, en toch zit er een enorme energie achter. Je voelt de opgeborgen energie die op elk moment uit zijn voegen kan barsten. Knap!

Elbow – Switching Off (live)

Shantel – Disko Partizani

Maar het nieuws van vandaag kan toch niet zo maar ongemerkt voorbij gaan. Pukkelpop heeft 3 nieuwe namen toegevoegd aan zijn affiche:

Amy MacDonald, Soko, Erol Alkan.

Helemaal niet slecht! Na Werchter, ziet het er naar uit dat het ook voor Pukkelpop een topjaar zal worden.

Amy MacDonald – This Is The Life

Enkele jaren geleden stonden ze al op de Lokerse Feesten samen met The Cure, en toen gaven ze al het beste van zichzelf. OK, de zanger heeft een paar bizarre trekjes, maar die neem je er maar bij. Eerlijk gezegd kan je ook niets anders verwachten van iemand met zo’n stem. De enige manier die ik ken om zo een klank te produceren omvat een bankschroef op heuphoogte… Een mens zou voor minder rare trekjes overhouden aan zo’n ervaring.

Mercury Rev – Dark is Rising 

Foto’s van het optreden op de Lokerse Feesten, kan je bekijken op mijn site.

Een paar dagen geleden kwam het nog in het nieuws dat sommige mensen toch LP’s blijven  gebruiken. Natuurlijk moesten ze daar weer wat weirdo’s bijhalen op VTM om de indruk te geven dat mensen die LP’s beluisteren freaks zijn die verstoten zijn door de maatschappij (objectieve berichtgeving noemen ze dat bij VTM).

Laten we hier eens bekijken wie het nu bij het rechte eind heeft.

Om het ‘eenvoudig’ te houden, gaan we er van uit dat we een perfecte analoge opname hebben van een song. Waarom die veronderstelling? Als we dat niet doen en echt beginnen bij de opnames zelf, moet je verplicht ook stilstaan bij de opname apparatuur. Dan komen zaken als de gevoeligheid van microfoons aan bod, of de hele opnamestudio wel analoog werkt en niet met een aantal verborgen AD-convertors etc. En dan kom je in een zodanige schemerzone dat je door het bos de bomen niet meer ziet.

We gaan er dus van uit dat we op een of andere manier een perfecte analoge opname hebben. Maar nu moeten we die op een medium gaan persen en aan de klanten bezorgen.

Optie 1:
We persen de analoge song op een LP. Wat gebeurt er daar? De golfvorm van de song wordt rechtstreeks op de LP geperst zoals hij is, en je krijgt dus zo goed als een 1 op 1 kopie van het origineel.

Optie 2:
We zijn de nieuwe generatie en persen natuurlijk op CD. Wat gebeurt er dan? De analoge song wordt gedigitaliseerd want CD is digitaal. Dat houdt in dat er gequantiseerd en gesampled moet worden. Maar een perfecte echte opname kent discontinuiteiten, ruis, achtergrondgeluid,… Volgens Fourier kan je dat signaal dan maar perfect reproduceren met een oneindige fourierreeks, en de bijhorende oneindige bandbreedte (oneindig hoge frequenties). En Shannon-Nyquist stelt dan dat je aan 2x oneindig moet samplen voor ideale sampling. Nu bestaat er apparatuur om aan hoge snelheden te samplen, maar oneindig is toch net een stapje te ver. Normale sampling van CD’s gebeurt aan 44100Hz (dus 44100 keer samplen per seconde). Dat is al veel, maar niet oneindig.

Digitaliseren betekend hier dus dat alle frequenties in de fourierreeks boven 44100Hz wegvallen. Je verliest dus een heel bereik aan hoge tonen die wel in het origineel zitten.

Ondertussen zijn er natuurlijk al verbeteringen ontstaan. Zo werkt de SACD (super-audio CD) met een sample rate van  2.822.400 Hz. Al heel wat beter dan een CD, maar nog altijd niet onbeperkt

Nu laten we in dit stuk ook nog de afspeel apparatuur buiten beschouwing, die komt in de echte wereld natuurlijk ook tussen, maar het gaat in deze post puur over LP vs. CD.

Dit stuk toont dus zonder twijfel aan hoeveel beter een LP kan zijn dan een CD. Met goeie apparatuur kan een LP veel meer details weergeven dan een CD van dezelfde song.

Nu laat dit natuurlijk ruimte voor een andere discussie: is het verschil hoorbaar? Het menselijk gehoor gaat in het beste geval niet hoger dan 40kHz. En dat is op zeer jonge leeftijd. Van zodra je een paar jaar oud bent neemt je gehoor af tot rond de 30kHz of zelf lager.
In principe is er dus geen nut aan de frequenties die de CD niet registreert, aangezien we ze toch niet horen.

Ik ben geen dokter en ook geen audiotechnicus dus kan ik hier geen sluitend antwoord op geven. Ik ben er echter van overtuigd dat het wél iets uitmaakt. We horen de frequenties niet, maar ze hebben wel een invloed op de frequenties die we horen. Ze vermijden zwevingen in tonen die normaal stabiel moeten blijven, en zorgen dat discontinue overgangen correcter weergegeven worden. Het feit dat de SACD met hogere sample rates werkt steunt dit argument trouwens.

En los hiervan, spreken we nu dan louter over onze menselijke beperkingen. De discussie gaat dan al lang niet meer over het voordeel van analoog ten opzichte van digitaal.

Tot hier mijn eerste voorbeeld waarin de duidelijke winnaar uiteraard de LP is.

Om af te sluiten nog even over ‘waarom’ het in realiteit omgekeerd is. Een LP bevat dus een perfecte analoge opname. Maar de weergave moet ook nog perfect zijn voor je die meerwaarde merkt. Een klein krasje op de LP, een haartje of stofje, kan er al snel voor zorgen dat de opname niet meer zo zuiver klinkt. Een goeie weergave vereist ook zeer exact loopwerk in de platenspeler om exacte timings te kunnen houden. Dat betekend dat enkel de duurste apparatuur goeie resultaten kan boeken (+ 1000 euro en meer voor enkel een platenspeler).
In een CD speler zitten buffers waardoor loopwerk minder belangrijk wordt. Met foutcontrole kunnen krasjes e.d. gecorrigeerd worden. Hierdoor kunnen zelf goedkope CD-spelers deftige resultaten boeken, die beter klinken dan een goedkope platenspeler.

Hierdoor is bij de massa het geloof ontstaan dat de CD de opvolger van de LP was en in alle opzichten superieur. Het bewijst maar hoe sterk wij beinvloed worden door reclame.

Tickets zijn vanaf maandag 14 juli 2008 te koop via goformusic en kosten 31 euro.